در وصاياي لقمان عجائبي بود و عجيب ترين وصيت لقمان به پسرش اين بود كه: از خداوند متعال به گونه اي بترس كه اگر تمام كارهاي خوب انس و جن را انجام داده باشي باز هم احتمال بدهي كه عذابت كند( احتمال بده كه آنها قبول نشده باشد بخاطر شركهاي مخفي و ريا و سمعه و امثال ذلك كه موجب حبط عمل مي شود)و به خداوند متعال چنان اميدوار باش كه اگر تمام گناهان انس و جن را هم انجام داده باشي باز هم ممكن است خدا تو را ببخشد.

اين وصيت ريشه ي دو گناه بزرگ را مي خشكاند : يكي عُجب و ديگري نااميدي و يأس

در احاديث داريم كه فقيه واقعي كسي است كه نه مردم را آنقدر از عذاب خدا بترساند كه همه نااميد و مأيوس از رحمت و بخشش او شوند و نه مردم را آنقدر اميدوار كند كه مردم جرأت بر انجام گناه پيدا كنند

بلكه خوف و رجا بايد برابر باشد.