آموزه صد و بيست و دو : تسويف يعني چه؟
حضرت اميرالمومنين علي عليه السلام در يكي از نامه هايشان به بعضي اصحاب فرموده اند:
« فتدارك ما بقي من عمرك و لاتقل غداً و بعد غدٍ فانّما هلك من كان قبلك باقامتهم علي الاماني و التسويف حتي اتاهم امر الله بغتةً و هم غافلون» (الكافي ج2ص136)
يعني: آنچه از عمرت باقي مانده را جبران كن و نگو فردا و بعداز فردا، پس همانا افرادي قبل از تو بخاطر اينكه آرزوها جلوي چشمانشان را گرفته بود و جبران عمل را به تاخير انداختند هلاك شدند و ناگهان امر خدا ( مرگ) سراغشان آمد درحاليكه در غفلت فرو رفته بودند.
اينگونه افراد در جامعه زياد هستند كه معصيت انجام مي دهند به اميد اينكه توبه كنند درحاليكه فرصت توبه به آنها داده نمي شود گاهي با آمدن مرگ ناگهاني و گاهي هم نسيان و فراموشي بر گناهشان عارض مي شود و از توبه كردن و جبران كار ناپسندشان غافل مي مانند.
اين صفت به تسويف معروف است كه انسان انجام كار خير يا جبران كار زشت را به فردا و آينده موكول كند و در روايات بسياري از اهل البيت عليهم السلام نكوهش شده است.
« كلّ معاجلٍ يسأل الإنظار و كلّ مؤجّلٍ يتعلّل بالتسويف »(نهج البلاغه ص525)
هركس كه وقتش تمام شده درخواست مهلت مي كند و هركس كه هنوز وقت دارد فردا فردا مي كند.