حضرت امام صادق عليه السلام فرمودند: حضرت لقمان به پسرش فرمود: پسر جان براي هرچيزي علامتي است  و براي انسانِ غافل سه نشانه وجود دارد : خطا كاري  و بيهوده گري و فراموشي.

سهو يعني اشتباه كاري و انسانِ غافل در حرف زدن و در اعمالش زياد اشتباه مي كند زيرا از روي فكر و دورانديشي نيست وهمانند انسان منافق دائماً خطا مي كند و عذر خواهي مي كند اصلاً خودِ غفلت ايجاد نفاق و دورويي مي كند چون آدمِ غافل، حالتِ قبلش با حالت بعدش فرق مي كند و كارهايش روي حساب و يكنواختي نيست .

دومين علامتِ غافل، لهو است يعني كارهاي بيهوده انجام دادن ؛ مثلاً دوساعت مشغول كاري مي شود كه هيچ فايده دنيايي و آخرتي برايش ندارد بلكه فقط فكر و ذكرش را مشغول كرده و اثرات منفي هم روي روحش مي گذارد، انسان غافل دنبال سرگرمي است تا وقتش را بگذراند زيرا كار حساب شده اي ندارد و نمي فهمد كه اين عمر گرانمايه چگونه تلف مي شود و به ارزش عمرش توجه نمي كند لذا روز و شبش را بدون هيچ استفاده علمي و عملي و معنوي سپري مي كند و مي بيند مثلاً چهارده ساعتي كه بيدار بوده يا مشغول خوردن و خنديدن بوده يا در حال حرفهاي لغو و بازي با كامپيوتر و اينترنت و امثال آن و فقط دوساعت سر كلاس درس بوده تازه همان هم حواسش كاملاً جمع نبوده است.

يكي از علماء هنگامي  كه درس و بحثشان تمام مي شد مشغول قرآن خواندن مي شد واگر كسي در اين ميان باايشان حرفي مي زد دستشان را روي آن آيه مي گذاشتند تا يادشان نرود و صحبتهايشان كه تمام مي شد بلافاصله دوباره مشغول قرآن خواندن مي شدند ، اين افراد خوابشان هم عبادت است.

مباحثه ، تفكر در امور درسي ، دوره و خلاصه نويسي از اموري است كه براي طلبه لازم است  و وقت او را پر مي كند و سبب توفيقاتي مي شود كه براي خودش هم باوركردني نيست .

سوّمين علامت غافل ، فراموش كاري است يعني نسبت به انجام عبادات و امور اخروي فراموش كار است مثلاً نزديك غروب است ولي او هنوز نمازش را نخوانده است برخلاف مومن كه نماز ظهر و عصرش را كه اول وقت مي خواند به فكر خواندن نماز مغرب و عشاء است لذا در احاديث داريم : اگر مي خواهيد رفيقتان را بشناسيد ببينيد نسبت به اوقات نماز و بجاآوردن آنها چگونه است.